BARIŞ MANÇO MEKTUBU
Sevgili ‘Barış Manço’,
Gökyüzüne bakıyorum, bulutlara… İçimde senin ağzından dökülen ezgiler uyanıyor. Ardından ‘Yaz Dostum’ diyorum… Mutluluklarını, hüznünü, kurduğu sofraları, Gül pembesini, paylaşımlarını yaz. En derinlerimize işleyen o nağmeleri…
Bambaşka stilin, gezginliğin, şarkıcılığın, söz yazarlığın, farklı milletlerle kurduğun bağ; hangi senden bahsetsem bilemiyorum. Mükemmel aile hayatından mı, çocuklarla olan muhteşem diyaloglarından mı?
O kadar ‘çoktun’ ki; sen gittikten sonra bir yanımız boşlukta kaldı. Çünkü sen, yeri doldurulamayanlardansın. Yalnız bir sanatçı değil; bir neslin çocukluğu, bir evin sesi, bir ülkenin ortak hatırasısın.
Aramızdan ayrılalı yıllar geçti, ama sesin hiç susmadı. Şarkıların hala kalbimize dokunuyor, sözlerin hala bize bir şeyler söylüyor.
Bazı insanlar ölmez Barış Abi… Onlar şarkı başladığında yeniden doğar. Sen de her şarkında yeniden bizimlesin. Çünkü bazı insanlar zamana değil, kalplere yazılır. Şarkıların hiç susmadı ve sen hep bizimle kalacaksın. Yıllar geçse de değişmeyecek bir şey var: Adın söylendiğinde içimizde bir şarkı başlayacak. Huzurla uyu. ‘Unutamadık’…
ZEYNEP
Mektubu okuyan herkes, zarfları hazırlayın… Yanıtınızı bekliyorum. Haftaya görüşürüz. Sevgi dolu selamlarımla…

.png)
Yorumlar