Bir eve girmenin en doğru ve saygılı yollarından biri kapıyı çalıp ya da zile basarak izin istemektir. Bu davranış, hem ev sahibine duygulan saygıyı gösterir hem de kişilerin özel yaşam alanlarına verilen önemi yansıtır. Zil çalmak, içeride bulunan kişilere hazırlık yapma fırsatı verir ve iletişimi daha sağlıklı hale getirir. Bir gün arkadaşımı ziyaret etmek için evine gitmiştim. Kapıya vardığımda zile bastım ve birkaç saniye bekledim. Kapıyı açan annesi, tam o sırada evde

Küçükken ilk kez denizi görmeye gitmiştim. Sahilde dalgaları izlerken çok heyecanlanmış ve bunun gördüğüm en güzel yer olduğunu düşünmüştüm. Yanımdaki halam gülümseyerek, ‘’Burası güzel ama sen bir de gün batımında gör’’ dedi. Akşam olunca tekrar sahile gittik. Güneş yavaş yavaş denizin üzerinde batarken gökyüzü turuncu ve kırmızı renklere bürünürdü. Manzara gerçekten çok güzeldi. O gün halamın söylediği ‘’Sen bir de onu gör’’ sözü aklımda kaldı ve bazen bir şeyin en güze

Bazı dostluklar kelimelerle büyür. Bazıları ise sessizlikle kök salar… Ebru ve Özge ile geçirdiğim zamanlardan aklımda kalan en güzel şey, çoğu zaman konuşmaya ihtiyaç duymayışımızdı. Aynı masada oturup saatlerce susabilirdik; yine de ne düşündüğümüzü, neye güldüğümüzü, neye üzüldüğümüzü anlardık. Bir bakışın, yarım bir tebessümün, hatta derin bir nefesin bile anlamı vardı. Sanki kelimeler aramızdaki mesafeyi kapatmak için değil, sadece sessizliğe eşlik etmek için vardı.

Çocukluğumun en güzel günleri, yaşadığım yerde arkadaşlarımla geçirdiğim zamanlardı. Özellikle yaz akşamları mahallemiz adeta bir oyun alanına dönüşürdü. Arabaların az geçtiği sokaklarda saklambaç oynar, bisiklet sürer ve gün boyu eğlenirdik. Bir gün arkadaşlarımla mahallede bisiklet yarışı yapmaya karar vermiştik. Hepimiz büyük bir heyecanla hazırlık yaptık ve yarışın başlayacağı noktada toplandık. Yarış başladığında var gücümüzle pedal çeviriyorduk. Tam birinci olacağımı

Anne yemeği… Nerede olursa olsun kokusunu takip ederek, izini süreceğim o leziz tat. Bazen yürür, bazen koşarım sana. Ama varış noktası hiç değişmez, o muhteşem duygu… Bir gün okuldan aç döndüğümde annemin yaptığı kuru fasulyenin kokusu evi sarmıştı. Mutfağa girer girmez yayılan o nefis koku iştahımı daha da artırmış, bütün yorgunluğumu unutturmuştu. Annem sevgiyle sofrayı hazırlarken ben de sabırsızlıkla yemeğin pişmesini bekliyordum. İlk lokmayı aldığım anda hissettiğim

Bakıyor mu bak? Bilen bilir bu cümleyi. Bilmeyene de anlatmanın manası yoktur. Çünkü öyle nevi şahsına münhasır bir duygunun iz düşümüdür...

Anı denilen kavram kişiden kişiye değişen bir olgu olsa da genel teması, yaşanmışlıklardır. Bu yaşanmışlık bir salise öncesine dahi...

‘Ona aşık olduğum an dün gibi aklımdadır. İlkokulun ilk günüydü. Sırayla kendimizi tanıtıyorduk. Öğretmenimiz öncelikle neler hakkında...

Bir seyahatname yazmak istedim… Anılarım canlandı. Sonra hayallerim. Biri acısıyla tatlısıyla geride kalmıştı. Diğeri ise ne zaman...