DEFOLARIMLA BARIŞTIM

   Defolarımla barıştım, kendimi özgür hissediyorum. Hür… İnsanın kendini olduğu gibi kabullenebilmesi belki de en büyük meziyetlerden biri. Ben bunu yaptım; hatalarımla, eksiklerimle kendime bir şans daha verdim.

   Mükemmeliyetçiliğin sonu her daim güzel manzaralarla karşılaştırmıyor bizi. Her şeyin pürüzsüz olması ise bir şehir efsanesi. Bu anlamda değiştiremeyeceğimiz gerçeklerimizle el sıkışıp, anlaşmalıyız.

   Burada hassas bir terazi söz konusu. Ne için çabalamalı, neye ise olur vermeliyiz. Çok sevdiğim bir atasözü derki; ‘ey yaradan bize değiştirebileceğimiz şeyleri değiştirme gücü, değiştiremeyeceklerimizi anlama zihniyeti ve bu ikisi arasındaki farkı ayırt edebilme yetisi ver…’ Konuyu bu tanımla özetlememiz mümkün. Üzerinde oynamalar yapabileceğimiz hatalarımızla uğraşmalıyız elbette. Onları olumlu yana çekmek için gayret göstermeliyiz. Diğer yandan karakterimiz haline gelmiş ve didinsek de bir adım atamayacağımız durumlar içinse boş yere enerji sarfetmek gereksiz. Bu ikisi arasındaki farkı ölçüp biçmek de bizim elimizde. Bazen deneye yanıla, bazen canımız acıya acıya da olsa zaman bize el verecektir.

   Gün sonu hesap kesimi geldiğinde sonuç ne olursa olsun, hiçbir uğraş boşa çıkmayacaktır. Ve dönem dönem akışa inanmak bizi muvaffakiyete taşıyacaktır.