KALABALIK ARTTIKÇA YALNIZLIK BÜYÜYOR

   Kalabalıklar arttıkça yalnızlık da büyüyor. Çünkü yalnızlık, tek başına kalmak değil; anlaşılmadan, hissedilmeden yaşamak demektir. Günümüzde insanlar her zamankinden daha fazla bir arada. Sokaklar, meydanlar, sosyal medya ve ekranlar insanlarla dolu. Ancak bu kalabalığın içinde kurulan ilişkiler çoğu zaman yüzeyde kalıyor.

   İnsan, etrafında ne kadar çok kişi olursa olsun, kendini ait hissedeceği bir bağ kuramadığında yalnızlaşır. Kalabalıkların arasında yürürken, onlarca kişiyle konuşurken bile içinde tarif edemediği bir boşluk hissedebilir. Çünkü insanı yalnızlıktan kurtaran şey insanların çokluğu değil, samimiyetin varlığıdır.

   Belki de bu yüzden en derin yalnızlıklar sessiz bir odada değil, gürültülü kalabalıkların ortasında yaşanır. Herkesin birbirine yakın göründüğü bir dünyada, kalpler arasındaki mesafeler her geçen gün biraz daha artar. Yani kalabalıklar büyür, sesler çoğalır; ama insan içindeki boşluğu dolduracak bir yürek bulamaz. Ve günün sonunda, kalabalıklardan geriye kalan sessizliğin içinde şunu fark eder: Yalnızlık, yanında kimsenin olmaması değil; seni anlayan birinin olmamasıdır.