MÜZİK RUHUN GIDASIDIR

İçimden şarkı söylemeyi öğrendiğimde ortaokula başlamıştım. Toplu yaşam bunu gerektiriyordu. Yatılı okumuştum ben, bilen bilir bunun ne çeşit bir zorluklarla dolu olduğunu. Zamanla insan bir çok şeye alışır, fakat içimizdeki ritme söz geçiremez. Sokaklarda bas bas bağırarak şarkı söylemek gibidir aslında bu istek de. Kimin size baktığını hiç hesaba katmadan, ikinci bir göze yorum yapma hakkı tanımadan. Okulda sürdürülen hayatta bu mevzu bahis değildir. Belki de tam da bundan sebep, içinden şarkı söylemeyi icat eder insan oğlu. Önce mırıldanır, ardından hız kazanır kelimeler ve sonra kocaman ses dalgaları bütün bedenine yayılır. Kendinden başka hesap verecek kimsenin olmaması insana büyük bir mutluluk verir. Dışardan sana gelen herhangi bir bakış, seni rahatsız etmez çünkü

tamamen kendi dünyana ait bir durum yaşamaktasınızdır ve bu kimseyi ilgilendirmemektedir. Hani derler ya ‘müzik ruhun gıdasıdır’ diye bu gıda sizi öyle bir doyurur ki, bir süre başka hiçbir şeye ihtiyaç duymaz insan.

Bu alışkanlık hayatın akışı içerisinde değişikliklere uğrasa da temel direk olan müzik cazibesini hiç kaybetmez. Üzerine zaman zaman yeni taşlar konarak şekil değiştirse de, içinizdeki melodi her dem taze, her daim yumuşacıktır.

Bu içinden meselesi zaman zaman farklı formlarda görülür hayatımızda. Mesela asansörde.

Bindiğiniz kat ile ineceğiniz kat arasında bir rock star olmanız mümkündür. Bu yolculuk esnasında başka bir kattan binecek biri olursa ifşa olma ihtimaliniz de söz konusu olacaktır. Belki de bu işi bu kadar heyecanlı kılanda budur, kim bilir.

İnsanın yaşı kaç olursa olsun, durumu olanakları hatta konumu fark etmeksizin müzik hep kendine çağırır. Mini minnacık bir ses bir anda büyüyüp kocaman olur ve sizi esir alabilir. İşte içinizi bu kadar sıcak kılan, herhangi bir konuda başlangıç yapmanıza vesile olacak bu kıvılcım, ruhunuzu hem dinlendiren hem de ateşe veren bir faaliyettir ki, lezzetini bilen tatmaktan kendini alamaz. Tadan da lezzetine doyamaz.