SİNİR MEKTUBU

Sevgili ‘’Sinir’’,

   Uzun zamandır hayatımın en gürültülü misafiri sensin. Bazen kapımı çalmadan geliyor, düşüncelerimin arasına yerleşiyorsun. Kelimelerimi sertleştiriyor ve kalbime ağır bir yük bırakıyorsun. Seni hep düşmanım sandım. Çünkü geldiğinde huzurum kaçıyor, sesim yükseliyor ve içimdeki denge bozuluyor.

   Ama zamanla fark ettim ki sen sebepsiz ortaya çıkmıyorsun. Kırıldığımda, haksızlığa uğradığımda, susturulduğumda ya da kendimi değersiz hissettiğimde bana görünüyorsun. Aslında sen, içimde duyulmak isteyen yaraların sesiymişsin. Bu yüzden seni tamamen yok etmek istemiyorum.

   Yine de senden bir ricam var: Bana hükmetme. Düşüncelerimi karartma, sevgiyi ve anlayışı gölgelemene izin vermeyeceğim. Gelmen gerektiğinde gel, ama beni yönetmeye çalışma. Çünkü artık seni tanıyorum. Sen benim efendim değil, sadece bana bir şeyleri anlatmaya çalışan geçici bir duygusun.

   Ve bil ki, artık seni bastırmayacağım; seni anlayıp dönüştüreceğim. Çünkü en büyük gücüm, öfkemi değil, kendimi yönetebildiğim anda ortaya çıkıyor. O halde, sana veda etmiyorum; seni tanıyarak yoluma devam ediyorum…

                                                                            ZEYNEP

   Mektubu okuyan herkes, zarfları hazırlayın… Yanıtınızı bekliyorum. Haftaya görüşürüz. Sevgi dolu selamlarımla…