YALNIZLIK MEKTUBU

   Sevgili ‘Yalnızlık’,

   Nasıl başlasam, nasıl ifade etsem bilemiyorum… O kadar özelsin ki; ruhumu bütünüyle dinlendirdiğini hissediyorum…

   Seninleyken kendime en yakın mesafedeyim. Kendimi anlamaya ve anlamlandırmaya çabaladığım zamanlarda en yakınımsın. Ne zaman sana emek verip büyütsem mutlaka karşılığını alırım. İçsel bir eksiklik gibi görünsen de, bence koca bir boşluğu tamamlayansın. Sessizliğin yankılanması gibi… Uzun bir yolu yürürken çok önemli kararlar almak gibi…

   Sendeki muhteşem dengeyi seviyorum. Çok saygı duyuyorum buna. Çünkü bıçak sırtı tanımı sesin için kullanılabilecek en manidar sıfat bence. Senin içine gömüldükçe kaybolabiliyoruz. Senden yüz çevirdiğimizdeyse kendimize ait alana olan bağlılığımıza ihanet etmiş oluyoruz.

   Seninle oturup bir kahve içelim bu aralar. Özledim… Biraz senden, biraz benden konuşuruz. Özellikle senin kendinle barışık halinden bahsedelim, isterim…

   Bir eksiklik gibi görünsen de bir varlığın en çok kendi gibi olduğu ve kendine benzediği süreçlersin. Sana her uğrayışımda yeni bir benle tanışıyorum. Bu beni renklendiriyor. Teşekkürler Yalnızlık; zenginleştirdiğin için…

                                                                  ZEYNEP

      Mektubu okuyan herkes, zarfları hazırlayın… Yanıtınızı bekliyorum. Haftaya görüşürüz. Sevgi dolu selamlarımla…